Deze map bevat kunstwerken die ik gemaakt heb n.a.v. indrukken op een reis door Engeland en Schotland, o.a. de Schotse Hooglanden, langs de kust, Engelse- en Schotse tuinen.

uit 2016 tot 2018 (klik op de afbeelding om het werk groter te bekijken)
stuur een bericht naar de kunstenaar

Arrochar 5

2018

We zijn hier vlak bij het Loch Long, een zeearm bij het dorp Arrochar ten noorden van Glasgow, waar de Schotse Hooglanden beginnen, het land van hoge toppen en diepe meren. De boomtakken en het struikgewas zijn met mos bedekt door de mist die regelmatig uit het Loch Long optrekt. Gedurende meer dan vijf eeuwen werd dit gebied beheerst door de stamhoofden van de Clan MacFarlane en daarvoor door hun voorouders, de baronnen van Arrochar. In de 13e eeuw was deze nederzetting een belangrijk doelwit voor Viking-rovers, die hier met hun boten gemakkelijk landinwaarts konden varen om de onbeschermde nederzettingen in het binnenland aan te vallen.

Boomstam Rendlesham 1

2018

In Suffolk in Groot-Brittanië ligt het Rendlesham Forest, dat hoofdzakelijk uit eikenbomen bestaat. In een gedeelte dat het ‘Ugly Wood’ werd genoemd, groeiden hele oude, grillig gevormde eiken, dus in onze ogen verre van ‘ugly’, maar juist heel interessant! Dit is de schors van zo’n eik. Door het ‘Ugly Wood’ liep ook een pad naar een beroemde UFO-site. In 1980 werden er n.l. wonderlijke lichten waargenomen op de Royal Airforce Basis Woodbridge, die toentertijd ook werd gebruikt door de US Air Force. Veel van het USAF personeel, waaronder de commandant, beweerde de UFO’s gezien te hebben. Dit incident is de bekendste UFO-waarneming in Groot-Brittannië en zelfs een van de bekendste UFO-incidenten wereldwijd. Het is wel vergeleken met het ‘Roswell’-incident in de VS en wordt soms aangeduid als 'Britain's Roswell'. 

Durness bay 6

2018

Dit zijn rotsen op het strand bij het afgelegen dorpje Durness in het noordwesten van Schotland. Met zijn 400 inwoners is het de grootste nederzetting in deze dunst bevolkte regio van West-Europa. De plek is alleen via een z.g. ‘single track road’ te bereiken. In de Middeleeuwen maakte dit gebied deel uit van het Sutherland, het zuidelijke land van de Vikingen. De oorspronkelijke naam van deze streek was ‘Dyrnes’, wat in het Noors ‘herten-landtong’ betekent, hoewel het ook van het Gaelic ‘Dorainn Nis’ zou kunnen komen, wat stormpunt betekent. Er is een ongewoon grote verscheidenheid aan gesteenten voor zo'n relatief klein gebied, rotsen van verschillende aard en leeftijd liggen er aan de oppervlakte, wat te wijten is aan een uitgebreid netwerk van breuklijnen.

Fredville Park stronk 4

2018

Fredville Park is een publiek toegankelijk landgoed in Nonington, in de buurt van Canterbury in Kent. Het licht glooiende park heeft een open karakter en is rijk bezaaid met allerlei eeuwenoude, vrijstaande bomen. Op de wandeling door het park zagen we o.a. veel indrukwekkende tamme kastanjes en stronken van ontwortelde bomen, maar we zijn op zoek naar een zomereik met de naam  'Majesty'. Deze Fredville Oak wordt door kenners en liefhebbers beschouwd als de meest indrukwekkende eik van Groot Brittannië. Sommigen spreken zelfs over de meest indrukwekkende boom van het land. Het is tevens één van de dikste eiken van het Verenigd Koninkrijk, maar waar de meeste andere superdikkerds knoteiken met een korte stam en een klein kroontje zijn, dan wel eiken die het uiterlijk van een ruïne vertonen, is de Majesty een ongeknotte eik met een vrij lange stam en een forse kroon. In de vroege twintigste eeuw is er aan de zuidkant een enorme tak afgebroken. Sindsdien gaapt hier een enorm gat waardoor je ziet dat de stam volledig hol is.

Fredville Park stronk 9

2018

De wortels van deze stronk van een van de vele indrukwekkende tamme kastanjes in het Fredville Park in Nonington geven een inkijk in een sprookjeswereld. Je verdwaalt tussen de wortels en ontdekt steeds weer andere dingen. Maar ja, we kwamen naar dit landgoed voor de ‘Majesty’, de eeuwenoude Fredville Oak.  Over de leeftijd van deze eik lopen de meningen sterk uiteen. Er zijn mensen die beweren dat hij minstens 1000 jaar oud moet zijn. De bekende Engelse dendroloog Alan Mitchell schatte hem in 1990 echter op ongeveer 450 jaar, toch nog steeds een zeer respectabele leeftijd….  

Golf Norfolk 6

2018

Norfolk in East Anglia is een kwetsbaar, laaggelegen gedeelte van Engeland. Net als in Zeeland werd het gebied in 1953 getroffen door een overstroming vanuit de Noordzee. Houten golfbrekers moeten het laaggelegen deel van de kust tussen Kelling en Lowestoft Ness beschermen. Al in 2006 is er een North Norfolk Shoreline Management Plan opgesteld waarin maatregelen beschreven worden om de kust in de toekomst te vrijwaren van overstromingen i.v.m. de verwachte zeespiegelstijging, maar het plan stuitte op weerstand bij de bevolking en is nog niet door de lokale autoriteiten aanvaard.

Durness stones 7

2017

Dit is een deel van een stuk steen aan de kust van Durness in het noorden van Schotland. Het landschap van dit gebied is in schril contrast met de omgeving, die over het algemeen vrij vlak en vruchtbaar is. Voor zo'n relatief klein gebied, heeft het n.l. een ongewoon grote verscheidenheid aan rotsen. Dit is te wijten aan een uitgebreid stelsel van breuken in de omgeving, waardoor een grote verscheidenheid aan steensoorten van verschillende leeftijden met elkaar in contact is gekomen. Als gevolg hiervan is Durness tijdens de zomermaanden een populaire bestemming voor geologie-studenten

Erchite Woods 1

2017

Op de hellingen tegenover Urquhart Castle bij Loch Ness in Schotland, is het haast niet te vermijden dat je gaat geloven in wezens die niet bestaan. In dit bos bekruipt je het gevoel dat je door trollen, monsters of kabouters wordt bekeken. Het zou je niet verbazen als er in het meer een prehistorisch dier zou  zwemmen, of als er in het donkere bos een reus zou verschijnen. Een reus met een Schotse kilt en rode laarzen en op zijn jasje knopen van berkenbomen, die erop genaaid zijn met schapenwol. Waarschijnlijk is hij van plan om een maaltje vis te verschalken, tenslotte moet hij ook elke dag aan zijn voedsel zien te komen. Nu maar hopen dat hij me niet in de gaten krijgt, want ik weet niet of ik me snel genoeg  uit de voeten kan maken…. Eén ding is zeker: het is hier een avontuurlijke gebied!

Erchite Woods 9

2017

Erchite is de naam van een sparrenbos op de hellingen boven Loch Ness in Schotland. De sparappels zijn een favoriet voedsel voor rode eekhoorns, dus er is een zeer gezonde populatie van deze dieren. Vanuit het bos heb je een fraai uitzicht op Loch Ness. Gezien de spookachtige sfeer van deze omgeving, kom je al gauw op de gedachte dat hier wel een prehistorisch dier zou kunnen leven, en volgens de sage is dat ook zo, het gaat hier om Nessie. Sommige mensen denken dat Nessie (een geëvolueerde versie van) een Plesiosaurus is, die zich in Loch Ness gevestigd heeft. Eén Nessie zou het natuurlijk geen 65 miljoen jaar volhouden, dus zouden ze zich in stand hebben moeten houden in een waarschijnlijk kleine populatie. In het jaar 2000 vond de meest recente zoekexpeditie van grootschalige omvang plaats. Twaalf wetenschappers trokken er met boten en sonarapparatuur op uit. De expeditie kwam een object tegen van zo'n vijf meter lang dat ongeveer de vorm had van Nessie. Om te controleren of het niet eventueel een wrak van een bootje was, voer men nogmaals over dezelfde plek, maar het object was ditmaal weg. Er drijft dus in ieder geval iets massiefs rond, maar de vraag is: wat? Het zou een jong kunnen zijn of een volwassen Plesiosaurus die door miljoenen jaren evolutie kleiner is geworden omdat de prooidieren dat ook werden. Overleven in Loch Ness is niet makkelijk omdat er weinig voedsel is, maar aan de andere kant leven de dieren die er voorkomen er al een hele tijd en kan er een goed functionerend ecosysteem ontstaan zijn.

Glamaig 3

2017

De Glamaig oftewel ‘de Gierige Vrouw’ is een heuvel met een hoogte van 775 meter op het eiland Skye in Schotland.  Hij heeft een hoge puinhelling, waardoor hij vanuit veel hoeken op een perfecte kegel lijkt. In het jaar 1889, wist een Ghurka met de naam Harkabir Tharpa, de Glamaig op zijn blote voeten in 37 minuten te beklimmen. Zijn totale tijd voor een rondje Glamaig bedroeg 55 minuten. Inmiddels is daar een jaarlijkse wedstrijd uit voortgekomen, maar de recordtijd van Tharpa bleef behouden tot in de jaren tachtig. Tegenwoordig slagen bergbeklimmers erin om het in enkele minuten minder te doen, maar zij doen het wel geschoeid…. Rond deze heuvel zie je veel haviken en aan de voet graast de roodbruine Schotse Hooglander. Haviken duiken vanuit een hoge vlucht op hun prooi, meestal middelgrote vogels of zoogdieren zoals konijnen, en kunnen daarbij op korte stukken een relatief grote snelheid (80 km per uur) ontwikkelen.

Gras Applecross 1

2017

 In het Tertiar, dat zo’n 65 miljoen jaar geleden begon, ging de samenstelling van de atmosfeer van de aarde steeds meer op die van tegenwoordig lijken. In dit tijdperk ontstaan voor het eerst grassen en graslanden en komen de zoogdieren tot een rijke ontwikkeling. Grassen hebben zich zeer succesvol over de aarde verspreid, dankzij hun onder- en bovengrondse uitlopers en overwinterings-knoppen iets onder het maaiveld. Maar ook door het feit dat ze meerdere groeipunten hebben, in de halmen (vlak boven de knopen) en aan de bladbasis. Dit in tegenstelling tot de meeste planten, die hun groeipunt alleen aan het boveneinde van de stengel hebben. Daarom groeit een grasblad, nadat het is afgevreten, afgemaaid of afgebrand, vanaf de basis gewoon weer aan! Waarschijnlijk zijn de grassen gelijktijdig en in wisselwerking met grote grazers geëvolueerd. Bij de grote grazers heeft deze co-evolutie geleid tot aanpassingen van het gebit en de spijsvertering, waardoor ze cellulose goed kunnen verteren. De herkauwers met hun systeem van meer magen zijn wat de spijsvertering betreft het verst geëvolueerd. Bij dit gras in Applecross in Schotland kun je het gevoel hebben dat het eerste gras er zo moet hebben uitgezien. 

Loch Oich 1

2017

De zuidelijke begrenzing van de Schotse Hooglanden wordt gevormd door een breuklijn tussen twee aardplaten, die in tegengestelde richtingen aan elkaar bewegen. De noordelijke Highlands-aardplaat behoort eigenlijk bij het Amerikaanse continent. De breuklijn loopt door de Great Glen (het grote dal), met daarin de meren Loch Ness, Loch Oich en Loch Lochy. Je zou je kunnen afvragen of het monster van Loch Ness niet via die breuklijn naar de Noordzee of de Atlantische Oceaan kan zwemmen…..

Munten 1

2017

Wat doe je met munten die je over hebt, gooi je ze in een fontein of stop je ze in een oude sok? Zo te zien weten ze er hier bij Janet's Foss in de Yorkshire Dales in Engeland wel raad mee, je douwt ze gewoon in een omgevallen boomstam. Volgens een eeuwenoude traditie mag je een wens doen als je een muntje hebt achtergelaten in zo’n boom. Omdat mensen nu eenmaal veel te wensen hebben zitten intussen meerdere boomstammen in de bossen van Noord-Oost Engeland en Noord-Wales vol met muntgeld. Dit gebruik wordt rond 1700 in Schotland voor het eerst gemeld. Als je een muntje in een boomstam timmerde, nam de boom de ziekte die je onder de leden had over. Een preventief muntje moest je behoeden voor onheil. Helaas met als keerzijde, dat je zeker getroffen zou worden door vreselijke kwalen wanneer iemand jouw muntje er uit wist te halen…..

Tarskavaig 5

2017

De kleine kustplaats Tarskavaig ligt in het oude landgoed van Lord MacDonald op het Schotse eiland Skye. Rond het jaar 875 landden Noorse kolonisten op Skye en door vermenging met de Keltische bevolking ontstond al snel een Keltisch-Noorse gemeenschap. De naam Tarskavaig is afkomstig van het Oudnoorse þorskavágr (in modern Noors Torskavåg  of Torskavik), en betekent Kabeljauw-baai. Het Gaelic woord tarsk voor kabeljauw, is dan ook afkomstig van het Noorse torsk.

Applecross-Formatie 6

2016

In een beekje vlak bij de baai van Applecross in Schotland, is dit stukje druipsteen, wat wij kennen uit druipsteengrotten, aan de oppervlakte te zien. In de atmosfeer van een grot is het CO2-gehalte ongeveer 0,035% maar in de bodem kan de concentratie van CO2 in water door biologische activiteit gemakkelijk 10 tot 100 keer zo hoog worden. Dergelijk koolzuurrijk water kan, wanneer het door een kalksteenlaag druppelt heel veel kalk opnemen. Als het op een zeker moment weer in contact komt met lucht zal het koolzuur ontwijken en de opgenomen kalk weer uitkristalliseren. Soms zijn dat weinig opvallende lagen op de bodem, zoals hier, maar het kan ook zijn dat er spectaculaire ‘druipstenen’ ontstaan, zoals stalactieten en stalagmieten. Een stalactiet ontstaat op de plaats waar de waterdruppels door het dak van de grot sijpelen, een stalagmiet op de plaats waar de druppels op de bodem vallen. Zij groeien enkele centimeters per eeuw. Als stalactiet en stalagmiet elkaar raken, ontstaat een zuil.

Bos Applecross 7

2016

Dit was een mysterieus sparrenbos in Schotland, op het einde van de dag met het laatste licht wat tussen de kale takken doorspeelde. Het was hier erg droog en er zaten nauwelijks naalden aan de sparrenbomen, terwijl er buiten dit bos overal een dikke laag mos lag. Hier stichtte Sint Máelrubai, een Ierse monnik die in 672 naar de Britse eilanden was gekomen, een abdij in het toen Pictische gebied. Hij noemde de nederzetting Aporcrosan en zou er 50 jaar lang abt blijven. Het gebied rond de abdij werd afgebakend met stenen kruisen en ‘het heiligdom’ genoemd. Dus in de schemering verwacht je hier elk moment oude Ierse monniken in sombere pijen, op weg naar hun abdij. Maar nu laat ik mijn fantasie de vrije loop, terwijl er op dit moment een stoet kabouters langs de rand van mijn blikveld bijna onzichtbaar voorbij trekt…gelukkig, ik dacht al dat ik dingen ging zien die er niet zijn……

Kade Pittenweem 3

2016

  Het vissersdorp Pittenweem aan de Schotse oostkust is waarschijnlijk ontstaan rond een vroegchristelijke religieuze nederzetting in het begin van de 16e eeuw. De beschutte stranden rondom waren veilige plekken voor vissers om hun boten op de kant te trekken. Later werd er een golfbreker gebouwd, waar grotere schepen voor anker konden gaan, waardoor een levendige handel ontstond met de Lage Landen aan de overkant van de Noordzee. Onder invloed daarvan ontstond de typische continentale bouwstijl van het stadje, huizen met trapgevels en met rode dakpannen, die de Nederlandse schepen als ballast achterlieten. Op de havenkade vind je nog tegels met gegraveerde nummers. De stenen lagen  in numerieke volgorde en waren ooit van vitaal belang voor de goede werking van de vismarkt. De eerste vissersboot die terugkeerde met zijn vangst legde aan naast steen nummer 1, de tweede boot naast steen 2 enz. Wanneer de markt geopend werd, werd de vis in strikte volgorde van het aanleggen verkocht.

Kade Pittenweem 8

2016

Een visnet is een constructie van touw, die gebruikt wordt om vis mee te vangen. Tegenwoordig wordt het touw, het basismateriaal, van verschillende kleuren nylon gemaakt en machinaal tot een netwerk met een bepaalde maaswijdte geknoopt. De grootte van de mazen en de dikte van het gebruikte touw kan sterk variëren en hangt af van de te vangen vissoorten, het type visnet etc. Het vervaardigen van nieuw netwerk wordt breien genoemd en het repareren van schade aan bestaande netten wordt boeten genoemd. Er worden twee hoofdgroepen onderscheiden: staande netten en sleepnetten. Staande netten staan passief opgesteld in het water. Een bekend voorbeeld is de ‘haringvleet’ die als een groot gordijn in zee staat. De vissen zwemmen zich met hun kieuwdeksels vast in de mazen van het net. Sleepnetten worden actief voortbewogen door het water, meestal door één of meer vissersboten. Zo'n net heeft vaak een fuik-constructie waarin de vis samengedreven en tenslotte opgeschept wordt.

Loch Ailort 5

2016

Loch Ailort is een zeearm met op het einde een gelijknamig plaatsje aan de westkust van Schotland niet ver van het eiland Mull. Deze kustlijn is zeer dun bevolkt, je komt er slechts af en toe een boerderij of jachthuis tegen. In de monding van Loch Ailort ligt een klein eilandje, Eilean nan Gobhar, wat beroemd is omdat er twee z.g. ‘verglaasde’ forten op liggen. Verspreid over het Schotse platteland ligt een reeks van dergelijke mysterieuze forten, die archeologen nog steeds voor een raadsel stellen. Het gaat om versterkte stenen muren, die dateren uit de IJzertijd en vroege Middeleeuwen, over het algemeen bovenop heuvels, waarvan delen of het geheel door grote hitte aan elkaar vast gesmolten en zichtbaar verglaasd zijn. Om dit effect te bereiken moeten er doelbewust en gedurende langere tijd zeer hete vuren bij de muur gestookt zijn. Het is niet zo dat de muren er sterker van worden en tot op heden is de wetenschap er nog niet uit wat hier precies gebeurd is…..

Sand Gairloch 9

2016

Dit zijn stenen die blootliggen op het strand van Gairloch. In deze baai aan de westkust van de Schotse Hooglanden, waar regelmatig dolfijnen en zeehonden opduiken, heb je een mooi uitzicht op het eiland Skye. De Big Sands of Gairloch, een brede strook wit zandstrand, dat aan Nederlandse stranden doet denken, ligt tegenover Longa, een van de eilandjes die verspreid liggen in het ondiepe water. In het binnenland rijzen de machtige Torridon heuvels op.