Spanje Een indrukwekkend land met prachtige ruige bergketens, kloven en hoogvlakten,dat ooit tegen Europa aangebotst is.

uit 2016 tot 2018 (klik op de afbeelding om het werk groter te bekijken)
stuur een bericht naar de kunstenaar

Leguaan 1

2018

Kameleons (Chamaeleonidae) zijn een familie van hagedissen die behoren tot de leguaanachtigen (Iguania). Kameleons bezitten enkele karakteristieke eigenschappen die uniek zijn in de dierenwereld. Door de lange, gespierde tong, de gespecialiseerde ogen, de tangachtige poten en het vermogen sterk van kleur te veranderen, zijn ze eenvoudig te onderscheiden van andere hagedissen. De familie telt ongeveer 200 soorten, waarvan de meeste in Afrika voorkomen. Ze leven boven de bodem in bomen en struiken, in warme, vochtige, tropische bossen. Slechts enkele soorten leven in droge omgevingen zoals woestijnen of in kale berggebieden. De enige Europese soort, de gewone kameleon (Chamaeleo chamaeleon), leeft o.a. in halfwoestijnen en graslanden en is een van de weinige soorten die regelmatig op de bodem komt.

Sierra de las Nieves 7

2018

Dit natuurgebied ligt in Andalusië in Spanje. De naam ‘de las Nieves’, letterlijk: van de sneeuw, stamt af van de putten die je terugziet in de bergen van het natuurpark. Hier werd vroeger sneeuw in opgeslagen, die in de zomer werd verdeeld over de omliggende dorpen. Hoewel de bergen slechts enkele tientallen kilometers verwijderd zijn van de Costa del Sol, brengt de hoge ligging met zich mee dat er inderdaad kans op sneeuwval is. Het park beschikt over een enorme natuurlijke rijkdom, met veel verschillende flora en fauna, zoals de Spaanse zilverspar of de Gallische eik en diersoorten als de steenbok en de otter. Enkele hele oude solitaire bomen, de Pinsapo de Las Escaleretas, een Spaanse zilverspar, en de Castaño Santo, een kastanje van zo'n 1000 jaar oud, zijn er tot natuurmonument verklaard.

Sorbas, Almería 11

2018

  Op het eerste gezicht lijkt deze plek in de woestijn van Almería in Andalusië heel droog. Kleine windhoosjes doen stofwolken opwaaien van de bodem, die uit gipsafzettingen bestaat. Maar onder de grond is het een ander verhaal. Hieronder liggen de grotten van Sorbas, die uit karst en ‘yesos’ (gipsstenen) bestaan. In de grotten bevinden zich (bijna) geen stalagmieten en stalactieten. Dit komt doordat er ongeveer eens in de 70 jaar water doorheen stroomt, waardoor eventueel gevormde stalagmieten en stalactieten weer vernietigd worden. De laatste keer dat dit gebeurde, was in 1973.

Teruel 2

2018

Aan de rand van de stad Teruel ligt een gebied met rotsen die wonderlijk gekleurd zijn. In deze stad komen twee rivieren samen: de Guadalaviar (oorspronkelijk in het Arabisch de ‘wadi al-abyad’, de witte rivier) en de Alfambra (‘al hamra’, de rode). Als je de samenstelling van de grond hier ziet, kun je vermoeden hoe dat rode water ontstaat. Vanaf hier heet de roodachtig gekleurde rivier, die na 280 km bij Valencia in de Middellandse zee uitmondt de Turia.

Teruel 24

2018

Teruel bevindt zich aan de samenvloeiing van de rivieren Guadalaviar en Alfambra op een hoogte van 915 m boven de zeespiegel. De stad is voornamelijk bekend om haar rauwe ham en diverse gebouwen in ‘Mudejar’-stijl: een combinatie van moslim-  en christelijke architectuur, die alleen in Spanje voorkomt. Het lokale klimaat wordt gekenmerkt door koude winters en droge, warme zomers. De vele akkers tussen de heuvels liggen er in het najaar geploegd, maar droog en vol stenen bij.

Torrox, Spanje 2

2018

Dit stukje Mediterranée ligt onderaan de uitlopers van de Sierra de Almijara, in Andalusië aan de Costa del Sol bij de stad Torrox. Foenicische overblijfselen getuigen van de lange geschiedenis van de nederzettingen in dit gebied. In de Romeinse tijd was het ook een belangrijke fabrieksstad, waarvan uitgestrekte ruïnes bewaard gebleven zijn. De rivier de Torrox levert water voor de glasteelt van subtropische vruchten langs de kust en voor wijngaarden en olijfbomen in het binnenland. Maar het dorre gras geeft aan dat de zon hier volop schijnt en het niet vaak regent. Het is dan ook een aantrekkelijke plek voor overwinteraars.

Vlinder 25

2018

De atlasvlinder (Attacus atlas) behoort tot de familie der Nachtpauwogen (Saturniidae) en komt voor in grote delen van Zuidoost Azië, grofweg van Afghanistan tot Japan. Atlasvlinders kunnen een vleugelspanwijdte bereiken van 25 tot 30cm en zijn daarmee de allergrootste vlinders ter wereld wat betreft vleugeloppervlak. De vleugels hebben een complex patroon van kleuren en vlakken. De kleuren kunnen variëren van geelbruin tot kastanjebruin en bordeauxrood. Net als bij alle vlinders worden die kleuren gevormd door zeer kleine schubben die pigmenten bevatten, de vleugels zelf zijn net als bij vliegen of wespen doorzichtig en vliezig. Doordat het dier vaak in vlindertuinen wordt gekweekt, is er veel bekend over levenswijze en ontwikkeling. De rupsen zijn groen met hier en daar een roodgekleurde vlek. Ze eten grote hoeveelheden bladeren van verscheidene soorten planten. De volwassen vlinder daarentegen heeft geen ontwikkelde monddelen en neemt gedurende haar leven geen voedsel meer op.

Vlinderpop 11

2018

In de vlinderpop vindt de metamorfose plaats van rups naar vlinder. Afhankelijk van de soort, duurt dit van enkele weken tot enkele maanden. Tenslotte barst de pop open en kruipt de vlinder naar buiten. De vleugels zijn nog nat en opgevouwen en de vlinder kan nog niet vliegen. De vleugels krijgen hun uiteindelijke vorm doordat er vanuit het lijf bloedvloeistof (haemolymfe) ingepompt wordt. Tijdens dit proces is de vlinder erg kwetsbaar! Zodra de vleugels opgepompt zijn kan ze wegvliegen en op zoek gaan naar voedsel en een partner. Volwassen vlinders hebben een opvallend uiterlijk met sterk uiteenlopende vleugelkleuren en een karakteristieke fladderende vlucht. Ze spelen een rol in verschillende culturen en zijn een veelgebruikt onderwerp in de kunst. Omdat het lichaam gemakkelijk te conserveren is en de kleuren hierbij niet verloren gaan worden vlinders al sinds lange tijd over de gehele wereld verzameld. Veel vlinders voeden zich met het sap van rottend fruit.

Wolken Sierra de Gredos 6

2018

Wolken spelen over de Sierra de Gredos, een berggebied ten westen van Madrid. Eigenlijk bestaat het gebied uit twee bergruggen, met daartussen een zeer hoog gelegen vallei. Aan de zuidkant rijst de bergketen als een enorme wand van 2300m op, wat het gebergte op die plaats zeer indrukwekkend maakt. Aan de noordkant is de overgang minder spectaculair, omdat het dal daar veel hoger ligt (boven 1500m). De Sierra de Gredos fungeert hiermee als een soort immense drempel en dat heeft grote gevolgen voor het klimaat in het gebied. Het grijze, met naaldbomen bedekte land aan de noordkant maakt aan de zuidkant plaats voor een landschap met een weelderige loofboom begroeiing. De wind ruist door de bladeren, wildstromende beken komen uit de bergen omlaag en de terrassen rond de dorpen zijn met olijfbomen bedekt. In het Circo de Gredos liggen de hoogste toppen in een halve cirkel om een spectaculaire, voormalige gletsjervallei. In de laatste ijstijd ontsprongen hier ijstongen die door de verschillende valleien het dal in schoven. Die gletsjers zijn natuurlijk al lang verdwenen, maar de karakteristieke valleien zijn nog steeds goed te herkennen. Het verleent aan het berggebied een Alpien karakter, waar ze in Spanje trots op zijn.

Camporredondo 1

2017

De Camporredondo vallei ligt op 800 m hoogte in de provincie Palencia  in Castilla y Leon in Spanje en is omgeven door heuvels, heidevelden en dennenbossen. Er zijn in deze vallei twee stuwmeren, die het water van de rivier de Carrion regelen. Deze stuwmeren zijn in de loop van 30 jaar gebouwd. Door de reservoirs is een groot irrigeerbaar gebied ontstaan, wat veel invloed heeft gehad op de economie van deze streek. De traditionele gewassen die op de voorheen droge grond gedijden, zijn nu vervangen door meer winstgevende gewassen, zoals suikerbieten, maïs en luzerne…….

Coll de Nargó 22

2017

Coll de Nargó grenst aan de Segre-vallei in het ruige pre-Pyreneeën gebied van Spanje, zo'n 50 km ten zuiden van Andorra. De rivier de Segre is een zijrivier van de Ebro, en heeft zijn bronnen in de Franse Pyreneeën. Hiervandaan stroomt hij lang in westelijke richting, waarna hij zich bij de rivier de Valira uit Andorra voegt, en tenslotte in de vlakten van Catalonië uitmondt in de Ebro. Coll de Nargó heeft spectaculaire klimwanden op 1300 meter hoogte, omgeven door hogere toppen van de Spaanse Pyreneeën, waarvan sommige een groot deel van het jaar besneeuwd blijven. In het najaar hebben de loofbomen hier prachtige herfstkleuren.

Fermoselle 2

2017

Hoog staat het gele gras rond het dorpje Fermoselle in een dunbevolkt deel van de regio Castilla en León in westelijk Spanje. Je bent hier op 700 meter hoogte boven de zeespiegel aan de rivier Duero, die hier de grens met Portugal vormt. Het middeleeuwse dorp Fermoselle is door de eeuwen heen goed bewaard gebleven en ligt niet ver van het natuurpark Arribes del Duero, met zijn 150m hoge kliffen langs een 163 kilometer lange kloof in de rivier. In het natuurpark zijn verschillende bedreigde vogelsoorten te vinden, waaronder de zwarte ooievaar. In dit landschap van steile hellingen, was landbouw alleen mogelijk dankzij terrassen. Er worden verschillende soorten fruit, amandelen, druiven en olijven geteeld, die in het beschutte Fermoselle klimaat goed gedijen, net als bijv. bramen, wilde rozen, lavendel en tijm.

Foz de Lumbier 13

2017

Dit is een deel van een rotswand in de kloof van Lumbier in de buurt van de Sierra de Leyre in de Spaanse streek Navarra. De kloof is 1300 m lang en gevormd door de rivier de Irati. De wanden zijn 150 tot wel 400 meter hoog. Boven onze hoofden vliegt een groot aantal Vale Gieren die overal tegen de rotsen blijken te nestelen. Nadat we een tijd langs de rivier gelopen hebben, buigt het pad af en passeren we een stikdonkere tunnel, die van 1911 tot 1955 gebruikt is voor de eerste elektrische trein van Spanje. De trein verbond Pamplona met Sangüesa en werd, niet verwonderlijk, de ‘Irati’ genoemd.

Gemaal Rio Arba 1

2017

Deze muur van het oude gemaal in de rivier de Arba, een zijrivier van de Ebro in Spanje, is in de loop van de tijd aangetast door zon en wind. Het lijkt er op dat vogels (zwaluwen?) nest-holletjes in de zachte kleimuur hebben gemaakt. Dat zou niet zo gek zijn, want waarschijnlijk zijn er in het uitgestrekte vlakke bouwland hieromheen, wat door het gemaal geïrrigeerd wordt, meer dan genoeg insecten als voedsel te vinden.

Karrenspoor 2

2017

Na een regenbui is een karrenspoor in de modder zichtbaar gebleven tussen de olijfbomen vlakbij de stad Alcañiz in de provincie Aragon in Spanje. De stad Alcañiz is gesticht door de Moren, wat de naam, die begint met ‘Al’, al deed vermoeden. Gedurende de 12e eeuw werd de stad diverse malen door christelijke vorsten veroverd, en ook weer door de Moren terugveroverd. Ik heb geen idee hoe lang dit spoor hier al ligt en hoe lang het nog zichtbaar zal blijven, maar ik vond het er mooi uit zien.

Olijfboom 12

2017

Al zo’n zesduizend jaar worden rond de Middellandse Zee olijven gekweekt. Warme droge zomers en relatief milde winters zijn een ideaal klimaat. De vrucht wordt gegeten en uit de pit en het vruchtvlees wordt olijfolie gewonnen, niet alleen voor het bereiden van voedsel, maar ook als brandstof voor verwarming en verlichting, als geneesmiddel of als basis voor cosmetica (bijv. zeep). Er bestaan een 20-tal soorten van het geslacht Olea en wel 80 ondersoorten met grote en kleine vruchten. De meeste mensen kennen het onderscheid tussen groene en zwarte olijven. Groene of zwarte olijf is echter geen kwestie van soort, maar van tijdstip van oogsten. De groene olijven zijn eigenlijk de onrijpe vruchten. Rijpe vruchten zijn zwart, diepbruin of paars, zachter en wat sterker van smaak. De olijf groeit uit tot een groenblijvende boom van een meter of negen met een dikke, grillige stam, die aanvankelijk relatief langzaam groeit. Vanwege de lengte van de wortels moet er bij het planten een minimale afstand tussen de bomen worden aangehouden. Pas na 5 jaar begint de boom vruchten te dragen. Olijfbomen kunnen vele honderden jaren oud worden en zijn dan bijzonder waardevol. Deze boom viel op doordat hij vlakbij de kruin een bult had, maar zo te zien had hij er geen last van, want hij zal vol vruchten.

Olijfboom Pitres 8

2017

Al duizenden jaren wordt de olijfboom in de literatuur van landen rond de Middellandse Zee genoemd. Volgens de Griekse mythologie schonk Pallas Athene een olijfboom aan de stad Athene. Nog steeds staat er daarom een olijfboom op de Akropolis. Ook in de Joodse cultuur wordt de boom als symbool van vrede en geluk beschouwd. Deze olijfboom staat in Pitres in Spanje. De olijvenoogst vindt in het late najaar plaats. Er zijn verschillende manieren om de vruchten te plukken. Ten eerste kan met een emmertje de boom in geklommen worden, waarna de olijven in het emmertje gerist worden. Ten tweede kan er een net of kleed onder de boom gelegd worden, waarna de boom geschud wordt en de takken met stokken bewerkt worden, zodat de olijven in het net of kleed vallen, waarna ze in een mand of krat geschud kunnen worden. Ten derde kunnen de olijven met een soort harkjes van de takken getrokken worden. Ook dan vallen de olijven in een net of kleed. Er is ook een elektrische variant van de hark in gebruik, waarbij de 'hark' ronddraait.

Peña Ubiña 5

2017

Een van de hoogste toppen in de Cantabrische bergketen is de Peña Ubiña met een hoogte van 2.417 meter. Eeuwenlang werd er op de hellingen van deze bergen gedurende het zomerseizoen vee gehoed.  Vermoedelijk zijn er in die tijd al herders geweest die uit nieuwsgierigheid de top beklommen hadden, maar de officiële beklimming staat op naam van twee broers uit Leon, Santiago en Diego Mella Alfageme, vergezeld door Philip Frick, een Duitser die zich in Leon gevestigd had. Zij bereikten de top van de Peña Ubiña onder winterse omstandigheden op 28 februari 1932. De schrijver José Ramon Lueje, die een groot liefhebber van deze bergen was, schreef er talloze artikelen over en vervaardigde een nauwkeurige topografische kaart van het Ubiña-massief op schaal 1: 25.000.

Rio Segura 12

2017

De Río Segura is een rivier in het zuidoosten van Spanje. De rivier ontspringt in een kalkstenen grot bij het dorpje Fuente Segura (bron van de Segura) in Andalusië en na een tocht van 325 kilometer oostwaarts door het droogste gebied van het Iberisch schiereiland, mondt ze bij Murcia uit in de Middellandse Zee. In de winter en de herfst overstroomde de rivier regelmatig, maar in de zomer stond de bedding nagenoeg droog. Om deze onregelmatigheid in de watertoevoer op te heffen, werden er dammen gebouwd en verschillende delen van de rivier gekanaliseerd. Dat heeft geleid tot het herstel van inheemse plantensoorten en in het hele stroomgebied economisch voordeel gebracht.

Cañón del Río Lobos 10

2016

Dit is een deel van het beschermd natuurgebied van de Lobos River Canyon. Doordat de rivier zijn kalkstenen oevers uit het Mesozoïcum heeft uitgesleten, werden tientallen meters hoge wanden gevormd. Deze canyon is het resultaat van een dubbele erosie: als gevolg van slijtage door de rivier zelf en als gevolg van het oplossen van de kalksteen door het water. Het hele gebied is trouwens een enorm karst-systeem met vele grotten en ondergrondse kanalen.